ΕΙΣΟΔΟΣ

...Γυρίζω το βλέμμα και παρατηρώ τους συνανθρώπους γύρω μου. Ψυχές φορτωμένες με αρνητικά συναισθήματα. Οι πιο πολλοί χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον. ΄Εχουν πάψει απο νωρίς να κάνουν όνειρα και να αναζητούν ποιότητα ζωής. Το μυαλό τους απασχολημένο με τις ίδιες πάντα έγνοιες, κολλημένο με τις υποχρεώσεις και τα πρέπει. Να εκτελέσουν γρήγορα την εντολή του αφεντικού ή του διευθυντή. Να βγάλουν τη δόση του δανείου και του ενοικίου. Να φάνε κάτι. Να δουν λίγο τηλεόραση. Να κοιμηθούν και να ξυπνήσουν για να επαναλάβουν τον κύκλο.  Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή να κάνουν μια δημιουργική σκέψη, να σχεδιάσουν κάτι για ένα καλύτερο μέλλον , να κάνουν μια προσπάθεια έστω να σπάσουν την αλυσίδα της ρουτίνας. Δεν είναι πια άνθρωποι , μα γρανάζια που εκτέλουν προγραμματισμένα κάθε τους κίνηση για να συνεχίσει να δουλεύει αρμονικά η μηχανή του συστήματος . Δεν είναι πια άνθρωποι,έχουν σχεδόν ξεχάσει τι σημαίνουν οι λέξεις επιθυμία, αισθήματα, ψυχή..........

   Μετά απο αρκετό διάστημα ξεκινάμε να πάμε μια εκδρομή που θελαμε απο καιρό. Η διάθεση αρχίζει να αλλάζει , το μυαλό να ξεφεύγει απο τα καθημερινά. Το μάτι αρχίζει να παρατηρεί. Γύρω δεν υπάρχει το γκρι του τσιμέντου και η μαυρίλα του καυσαέριου. Βλέπουμε το γαλάζιο του ουρανού, το πράσινο της φύσης και τη γενικότερη εναλλαγή χρωμάτων και τοπίων. Κατεβαίνουμε απο το αυτοκίνητο.  Αρχίζουμε να περπατάμε, να αναπνέουμε φρέσκο αέρα, νιώθουμε πως ξαλαφρώνουμε. Εικόνες όμορφες, διαφορετικές. Πεζοπορούμε για αρκετή ώρα. Ξαφνικά ανακαλύπτουμε ενα ξέφωτο, μερικές πεσμένες κολώνες, ένας αρχαίος ναός και τα χαλάσματα ενός κάστρου.  Πως βρέθηκαν σε αυτήν εδώ την ερημιά?  Δεν γνωρίζαμε κάτι για αυτό. Γύρω δεν υπάρχει καμιά ταμπέλα που να εξηγεί. Αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε. Αυτός εδώ ο χώρος στην αρχαιότητα ήταν ιδιαίτερος, υπήρχε ένα καλαίσθητο μαρμάρινο ιερό που έδενε αρμονικά με το περιβάλλον. Οι πρόγονοι μας, ζούσαν στη γύρω περιοχή και προσέγγιζαν τον χώρο αυτό με σεβασμό. Στο πέρασμα του χρόνου συνέβησαν πολλά γεγονότα εδω και ειρηνικά και πολεμικά που γράφτηκαν στη μνήμη του τόπου και τις σελίδες της ιστορίας... 

   Επιστρέφουμε πίσω στην καθημερινότητα, κάτι όμως έχει πια αλλάξει. Το μυαλό δεν είναι συγκεντρωμένο στη δουλειά. Σκέφτεται τα όσα είδαμε χθές. Θέλουμε να ερευνήσουμε για την ιστορία του μέρους που επισκεφτήκαμε, να μάθουμε τι ήταν αυτό που είδαμε. Να λύσουμε τις απορίες μας και να οργανώσουμε τη νέα εξόρμηση. Υπάρχει μετά απο καιρό μια ευχάριστη αναστάτωση μέσα μας, ένα όμορφο συναίσθημα που μας κάνει να ξανανοιώθουμε άνθρωποι και οχι μηχανές.... 
 
   Δεν είμαστε ουτε επαγγελματίες δημοσιογράφοι ούτε συγγραφείς. Είμαστε ερασιτέχνες ερευνητές του τόπου μας, της ιστορίας μας , του λαού μας. Έχουμε διανύσει ατελείωτα χιλιόμετρα στους ελληνικούς δρόμους και χωματοδρόμους. Αμέτρητες κουραστικές ώρες πεζοπορίας. Χιλιάδες φωτογραφίες. Αναζητώντας μια κρυμμένη Ελλάδα, μια Ελλάδα που βρίσκεται εκτός χάρτη. Αποφασίσαμε μετά απο πολύ καιρό να μεταδώσουμε τις εμπειρίες μας αυτές σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Θέλουμε να φτιάξουμε μια μεγάλη παρέα. Να ανταλλάξουμε πληροφορίες, γνώσεις, να μιλήσουμε για το τόπο μας, την υπέροχη Ελλάδα μας. Πάνω απ’όλα θέλουμε να δημιουργήσουμε ενα κίνητρο για να σπάσουμε τη στασιμότητα που μας έχουν επιβάλλει στις σκέψεις μας και τη ζωή μας την ίδια... 

Το mail πάντα ανοιχτό για σχόλια ,παρατηρήσεις,προτάσεις και πληροφορίες για το τόπο σας ,σε όλη την Ελλάδα....  dizimwn@gmail.com

μυστική Αθήνα

15 χρόνια πριν. Κατά την ανέγερση νέας οικοδομής. Σκάβοντας για τα θεμέλια, αποκαλύφτηκαν οι εικονιζόμενες μπαζωμένες αρχαίες στοές. Η περιοχή του οικοπέδου είναι πολύ κοντά σε κλάδο του Αδριάνειου υδραγωγείου.

Σπήλαιο 7 παρθένων- Κάλυμνος

 

Σπήλαιο Νυμφαίο –Ρόδος

Τα νυμφαία ιερά ήταν μέρη που λατρεύονταν οι νύμφες στην αρχαιότητα,αυτές δηλαδή που η νεότερη παράδοση ονομάζει νεράιδες.Αν ψάξετε για τις τοποθεσίες ανα την Ελλάδα που εντοπίστηκαν τέτοια ιερά θα διαπιστώσετε τις ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες που τα συνδέει με το περιβάλλον που βρίσκονται.Τόποι με ξεχωριστή ενέργεια και ατμόσφαιρα,πανέμορφη φύση, μέσα σε υπέροχα δάση, δίπλα σε ποτάμια ή το συνηθέστερο μέσα σε απόκρυφα σπήλαια. Είναι μια πρόκληση για τους ερευνητές και τους αλαφροίσκιωτους. Η μελέτη του κάθε ιερού και της ιστορίας του κρύβει πάντα μεγάλες εκπλήξεις. Έτσι και εδώ στην Ρόδο το Νυμφαίο κοντά στους ναούς του Απόλλωνα της Αθηνάς και του Δια,στέκει ταπεινό και απαρατήρητο απο τους περισσότερους και βρίσκεται εκεί γεμάτο μυστικά,ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και ξεχωριστή ενέργεια παρόλο που η πρόσβαση σε αυτό είναι απαγορευμένη. Ίσως απο τον φόβο μην εμφανιστούν ξανά οι Νύμφες και γίνουμε και εμείς νεραϊδοπαρμένοι.....

Παλαιόκαστρο- Νίσυρος

Σε όλη την Ελλάδα,όπου και να γυρίσουμε θα συναντήσουμε κάστρα,φρούρια και οχυρώσεις που στέκουν εκεί από τα προιστορικά ακόμα χρόνια.Το καθένα με την δική του ξεχωριστή ιστορία και όλα φορτωμένα με θρύλους,παραδόσεις,στοιχειά,φαντάσματα και κρυμένους θησαυρούς.
Το Παλαιόκαστρο που στέκει λίγο ψηλότερα απο το Μανδράκι στη Νίσυρο,σίγουρα δεν είναι το δημοφιλέστερο αξιοθέατο του νησιού καθώς οι τουρίστες σπεύδουν κατα χιλιάδες για να θαυμάσουν τον κρατήρα του ηφαιστείου και να ακούσουν ίσως την ανάσα του γίγαντα Πολυβώτη που σύμφωνα με την μυθολογία βρίσκεται θαμένος κάτω απο εκεί.

Το Παλαιόκαστρο χτίστηκε σύμφωνα με την επίσημη αρχαιολογία τον 4ο αιώνα π.χ ,αν και παρατηρώντας κανείς την κυκλώπια τοιχοδομή του θα έλεγε πως είναι κατα πολύ παλιότερο. Σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση και αμέσως σε υποβάλλει με την ατμόσφαιρα που αποπνέει προκαλώντας σου δέος και θαυμασμό.Τεράστιοι απόλυτα τετραγωνισμένοι ογκόλιθοι απο βασαλτικό ανδεσίτη,ηφαιστειακό πέτρωμα που αφθονεί στο νησί,είναι τοποθετημένα με ακρίβεια χιλιοστού συνθέτωντας ένα οικοδόμημα ξεχωριστό στον Ελληνικό χώρο,αφού είναι ίσως το μοναδικό μαύρο κάστρο στην Ελλάδα !

Παλιό Πυλί -Κώς

Χωμένος και χαμένος κάπου στην δυτική ενδοχώρα του νησιού,βρίσκεται ένας οικισμός που χρησίμευεσε κυρίως για την οχύρωση και την προστασία του πληθυσμού απο τα μυκηναικά ακόμα χρόνια εως και τον 19ο αιώνα. Αν δεν έχεις διαβάσει ή δεν γνωρίζεις γι’αυτόν τον ιστορικό χώρο είναι δύσκολο ακόμα και να τον βρείς καθώς στην διαδρομή κινδυνεύεις πολλές φορές να χάσεις τον δρόμο αφού η σηματοδότηση είναι ελλιπής. Φτάνοντας νιώθεις αμέσως την θετική ενέργεια του χώρου.Το τοπίο δεν θυμίζει σε τίποτα νησί,θα έλεγα πως παραπέμπει σε ορεινό σκηνικό της Στερεάς Ελλάδας ενώ τα γκρεμίσματα και οι εκκλησίες που σώζονται δικαιολογούν απόλυτα τον χαρακτηρισμό ''Μυστράς του Αιγαίου''.
Είναι στ’αλήθεια ένας πολύ ιδιαίτερος αρχαιολογικός χώρος που με ελάχιστες εργασίες αναστήλωσης και ανάδειξης θα μπορούσε να γίνει πόλος έλξης για πολύ περισσότερο κόσμο, αλλά δυστυχώς οι κρατούντες περί άλλων τυρβάζουν. Είμαι βέβαια πάντα σε ένα δίλλημα μέσα μου για το αν για την κατάντια των αρχαιολογικών μας θησαυρών φταίει μόνο το επίσημο κράτος, αφου για άλλη μια φορά σ’αυτην εδώ την γωνιά ένιωσα ξένος στον τόπο μου σαν ο μόνος Έλληνας επισκέπτης ανάμεσα σε αρκετούς Γερμανούς, Άγγλους, Σουηδούς και λοιπούς αλλόφυλους...